Tennis als Thriller
Open begint met de laatste gewonnen wedstrijd van Andre Agassi op zijn allerlaatste toernooi de US Open 2006. Het leest bijna als een thriller zoals hij zijn voorbereiding beschrijft, maar vooral ook het verloop van de wedstrijd. Een wedstrijd die ik zelf nog op tv heb gekeken. Toen thuis op de bank van een enorme afstand. Nu opeens heel dichtbij door de ogen van de speler, in dit geval Andre Agassi, zelf. Dat maakt dat je meteen lekker in het boek zit.

Vervolgens gaan we terug naar de jonge Agassi die door zijn vader gedwongen wordt dag in en dag uit duizenden ballen te slaan over een net dat iets te hoog hangt. De achterliggende filosofie: als je maar genoeg ballen slaat, komt het vanzelf goed. Als je over een te hoog net de ballen slaat, sla je ze in een echte wedstrijd ook niet zo gauw in het net (zou dat echt waar zijn?). Al gauw heb je te doen met de jonge Agassi die het niet kan winnen van ‘the dragon’, de ballenmachine die zijn vader zelf naar eigen wensen heeft aangepast.

Fanatieke ouders
Hoe is het mogelijk dat iemand die zo weinig plezier in tennis heeft, zo’n enorme druk krijgt opgelegd van zijn vader om toch door te gaan, en uiteindelijk een van de beste spelers van de wereld wordt? Ik heb menig talent in mijn omgeving in de pubertijd het bijltje er bij neer zien gooien. Te fanatieke ouders langs de baan die het contact met hun eigen kinderen hebben verpest. Bij Agassi lijkt het niet anders te kunnen eindigen. School ligt hem niet zo, het enige dat overblijft is dan toch dat vermaledijde tennis.

In Open krijg je een inzicht in hoe Agassi zich in zijn leven als tennisprof heeft ontwikkeld. En dat is inderdaad met de nodige ups en downs geweest. Wat mij in het boek heel erg aansprak, zeker vanaf de jaren 90’, dat ik de wedstrijden ook ging herkennen. Niet allemaal natuurlijk, maar de namen en wedstrijden waar ik mee ben opgegroeid. Uiteindelijk lezen we ook hoe Agassi en Steffie Graf bij elkaar gekomen zijn. Iets wat voor mij totaal uit de lucht kwam vallen toendertijd.

En dan is er dus zijn korte periode van het gebruik van Crystal Meth en hoe de tennisbond hem op dat punt heeft laten gaan. Heel erg shocking vond ik het niet. Een korte slechte periode in zijn carrière.

Conclusie
Open is een boek dat je weer wat meer inzicht geeft in de tenniswereld en hoe dat door deze tennisser is beleefd. Wat ik nu alleen nog zou willen weten is: hoe hebben de tegenstanders bepaalde wedstrijden beleefd en hoe Steffi zo bij Andre terecht gekomen is. Eigenlijk wil ik dus nog de andere kanten van het verhaal horen. Wie van tennis en sport houdt, heeft aan Open een prima vakantieboek. Het boek leest niet alleen lekker weg, maar uiteindelijk is het ook leuk om te lezen over alle andere tennissers in het circuit en de verstandhoudingen met elkaar.

Harry Potter, wat is daar nou aan?
Van de eerste film werd ik niet warm of koud. Leuk, maar om nou te zeggen briljant? Tja, Harry Potter moest natuurlijk concurreren met Lord of the Rings. The Fellowship maakte zijn verwachtingen meer dan waar. Harry Potter verdween voor mij weer naar de achtergrond. Harry Potter and the Chamber of Secrets liet ik dan ook zonder moeite links liggen.

Keerpunt was voor mij de verfilming van Harry Potter and the Prisoner of Azkaban. Ik mocht deze in een speciale voorvertoning zien en was blij verrast. Het kinderlijke van de eerste film was er voor mijn gevoel af en de film smaakte naar meer. En daar ging het mis. De vierde film zou nog even op zich laten wachten en het vijfde boek kwam bijna uit. Hoe de behoefte naar meer bevredigen? Juist, de boeken lezen. Maar dan wel beginnen bij boek 1.

Gegrepen door Harry-mania
In de (toen nog) Scholten’s Wristers in Groningen meteen de eerste 4 boeken uit het Engelse schap gepakt. Uiteraard in het Engels, want dat is de taal waarin de serie geschreven is (los van de vreselijke vertalingen van namen in de Nl versie). Binnen no time had ik de eerste vier boeken uit en (jubel jubel) deel 5 lag nu ook in de schappen, dus mijn lust naar meer werd meteen weer gestild.

Opeens bleek ik me net als miljoenen anderen druk te maken en te speculeren over wie er in het 5e boek zou komen te overlijden. Het zou om een hoofdfiguur gaan. Wie zou ik het minst erg vinden? De moeder of vader van Ron? Een van zijn broers? Een klasgenoot van Harry? Dat zou onwaarschijnlijk zijn. Ik heb geen traantje weggepinkt, maar er wel stevig van gebaald toen ik het eenmaal wist. Niet eerlijk. Dislike.

Harry Liefhebberij
En toen begon het wachten op het volgende boek en op de volgende film. Ondertussen uiteraard ook de 2e film uit de serie gekeken. De boeken waren natuurlijk het belangrijkst, want daarmee kreeg je weer een stukje van de puzzel en de afloop van het verhaal kado. Maar als filmliefhebber, en nu ook Harry Potter-liefhebber, was ik natuurlijk ook vreselijk benieuwd naar de vertaling van het boek naar het witte doek.

The Goblet of Fire, naast The Prisoner of Azkaban mijn favoriete boek, stelde me niet teleur. The Order of the Phoenix: gematigd positief. Het laatste boek, the Deathly Hallows, was me een paar honderd pagina’s te lang. Dat rondgedwaal en dat moeilijke gedoe in de eerste helft van het boek: ‘boring’! Ik had meteen door moeten bladeren naar de laatste pagina’s, ik wilde eigenlijk alleen maar weten hoe het zou eindigen. De Film van The Half Blood Prince: verschrikkelijk. Een overbodige scène bij the burrow die helemaal niet in het boek zat, en het gemis van het gevecht aan het einde maakt voor mij deze film de op een na slechtste.

Uitbuiten? Prima!
Enorm uitgekeken naar de laatste film. Belachelijk dat The Deathly Hallows zonodig in 2 delen verfilmd moest worden. Het excuus, het boek was te dik om in 1x te verfilmen, is natuurlijk grote onzin. Want ook hiervoor geldt dat je de eerste film best over kunt slaan en zo door naar film 7.2 (dit is waar het allemaal moet gaan gebeuren). Laten we elkaar geen mietje noemen, het gaat hier puur om de commerciële winst en het uitbuiten van de consument. Het allerergste is nog dat ik me ook laat uitbuiten. Met liefde. Principes houden me niet uit de bioscoop. Ik kan niet wachten tot het straks 00.10 uur is en ik de bekende Harry Potter-tune hoor. Nog 1 keer vol verwachting naar de film, hoe gaat het einde er op het doek uitzien? Het mag niet teleurstellen, want er komt hierna niks meer. Harry Potter, ga die Voldemort verslaan en maak er een geweldig gevecht van!

En afkicken? De film draait nog wel even in de bios en gelukkig hebben we de boeken en de rest van de films nog.

Bron: http://the-hobbit-movie.com/

De sector voert al tijden op allerlei manieren actie tegen die plannen. Zo voegt zich maandagmiddag een ‘Mars der Beschaving’ bij de demonstranten, een stoet van 2500 tot 3000 mensen die vanuit Rotterdam naar Den Haag wandelden. Rond het middaguur speelden musici uit beroepsorkesten, -ensembles en -koren op een ponton in de Hofvijver. Op het Malieveld houden bekende acteurs, zangers, cabaretiers en auteurs toespraken. Ook lezen zij statements voor van solidaire collega’s uit het buitenland. (Bron: ANP)

Niet overal kan de actie van de demonstranten op sympathie rekenen. Met name Radio Veronica liet zich vanochtend meerdere malen zeer laagdunkend uit over de actie. Dit rechtvaardigde de dienstdoende DJ door te zeggen dat “kunst maar commercieel moet gaan, net als Veronica”. Gelukkig zijn op internetsites als Facebook en Twitter positievere en zinniger gespreken en uitspraken over dit onderwerp te vinden. De oppositiepartijen D66, PvdA, SP en GroenLinks vroegen het kabinet gisteren de geplande verhoging van btw op kunst een jaar uit te stellen.

Volwassen slaapfeestjes
De film begint met een scène waarin onze heldin Annie (Kristen Wiig) een volwassen slaapfeestje heeft met lekkere vent Ted (Jon Hamm). En al wat volgt zet meteen de toon voor de rest van de film. We hebben hier niet te maken met de doorsnee chick flick of romkom, maar een vrouwenfilm met echte humor, gênante en herkenbare situaties. Gelukkig is de film daarnaast ook lekker over the top wat het prettig kijken maakt.

Maid of honor
Terug naar het verhaal. Annie is single en is het voorafgaande jaar tegelijkertijd haar zelf gestarte taartenwinkel en vriend kwijtgeraakt. Dat ze dat nog niet helemaal heeft verwerkt ontdekken we gaandeweg de film. Haar beste vriendin van vroeger Lillian (Maya Rudolph) gaat trouwen en vraagt Annie haar ‘maid of honor’ te worden. De nieuwe beste vriendin van Lillian, Helen (Rose Byrne), vindt dat eigenlijk haar plek. Dat Annie en Helen niet met elkaar door een deur kunnen, levert de nodige hilarische en venijnige scènes op.

Vriendschap en vriendinnen
Met de rest van de samengeraapte bruidsmeisjes, die heerlijk eerlijk zijn en recht voor hun raap, hebben we genoeg ingrediënten voor een filmavond vol vermaak en humor. Bridesmaids is een film waar het meer om vriendschap en vriendinnen gaat en waar het mogelijk krijgen van de love interest op het tweede plan staat. Wat mij betreft een goede keuze.

Conclusie
Er zijn niet veel films die ik snel een tweede keer in de bioscoop ga kijken. Laat staan heel kort na elkaar. Je denkt nog even dat de sfeer van zo’n Ladies Night je oordeel misschien wel positief beïnvloedt, maar ook na de film voor de tweede keer gezien te hebben, vind ik het nog steeds een aanrader. Wil je eens lekker lachen, wegduiken in je stoel omdat je bepaalde situaties niet meer aan kunt zien en met een goed gevoel de bios verlaten, ga dan naar Bridesmaids. Overigens doet de film het ook goed als ‘bachelorette party’

Praters
Voor de handliggend, maar praters zijn toch echt het irritantst tijdens een voorstelling. Van meisjes die tijdens de film kletsen over wat die nou weer had gezegd tegen dat ene stomme wijf op school, tot nerds die plotgaten proberen vol te discussiëren. Ik heb tijdens Lord of the Rings anderhalf uur lang het gezwam van een “kenner” aan moeten horen over hoe het in de boeken eigenlijk ging. Als je wilt praten, huur een dvd en blijf thuis!

Mobiele telefoons
Mobiele telefoons kunnen in geen enkel rijtje ontbreken als het om irritaties gaat. Het bekende voorbeeld van de telefoon die afgaat tijdens een spannend stuk in de film kennen we allemaal. Maar wat te denken van de eikels die ook nog echt een gesprek gaan voeren? En dankzij de komst van de smart-phone zijn er nu massa’s pubers die lekker gaan twitteren en facebooken tijdens de film, waardoor je allemaal felle lichtjes in de zaal krijgt.

Niet begrijpen van vaste plaatsen
Pathé hanteert sinds kort weer vaste plaatsen bij drukke voorstellingen, maar niet iedereen heeft dat even goed begrepen. Hoe vaak overkomt het je niet dat je lekker een paar plekken in het midden hebt weten te scoren en er bij binnenkomst ineens één of andere oostgoot op je plekje zit met zijn barbie-achtige blondine? Vriendelijk vragen of je op je eigen plek mag zitten resulteert vaak in een minder vriendelijke reply dat er meer dan genoeg plek in de zaal is. Hiervoor vond god de uzi uit.

De grote groep pubers
Toen ik 15 was dacht ik dat ik de onbegrepen hoop van deze wereld was. Nu ik zelf een ouwe zak van 33 ben weet ik wel beter. Pubers met hun vlassnorretjes, Björn Borg onderbroekjes, aandoenlijke meninkjes en domme humor zijn het werktuig van de duivel. Niks is erger dan een groepje pubers die lekker aanwezig is tijdens de film. Helemaal als er meisjes in het groepje zitten. Die bespreken alles op luide toon terwijl de jongens op luide wijze indruk willen maken met stoer gedrag.

Zweetmans (of Zweetdame)
Iedereen zweet wel eens een beetje. Een drukke dag werken, even hard hollen om op tijd te komen, niks menselijks is ons vreemd. Maar soms heb je net de pech om naast de man of vrouw te zitten die in het dagelijkse leven claimt dat hij of zij niks aan die lucht kan doen en alles al heeft geprobeerd. Tsja, elke week op zijn minst vijf keer douchen is kennelijk niet voor iedereen weggelegd. Gelukkig heeft Axe vaak veel deodorantreclames voor elke film, misschien brengt ze dat op een idee.

Te laat binnenkomen
Iedereen kant het door omstandigheden overkomen dat je eens een keertje te laat binnenkomt. De kassa’s waren overbezet, de vrouw achter de kassa wist niet hoe duur popcorn was, mijn hondje heeft mijn kaartje opgegeten… Maar als je binnenkomt tijdens de film, hou gewoon je mond en ga snel, discreet en stilletjes zitten. Helaas voor veel mensen een onmogelijke opgave. Het zijn vaak ook altijd dezelfde types die dit altijd overkomt. Doe gewoon eens wat meer benzine in de scooter, kom je op tijd.

Luidruchtige tassen
Boodschappen doen in de stad en tenslotte nog even een bioscoopje doen, geweldig. En dat je je vriendin even wilde laten zien wat je allemaal hebt gekocht bij de WE en C&A leek ook een goed idee, maar dat gehannes met plastictassen is vervelend voor de mensen om je heen, het maakt meer geluid dan je denkt.

Te dure versnaperingen
Dat bioscopen het krap hebben horen we al jaren, en dat ze het niet leuk vinden dat je je drinken meeneemt uit de supermarkt snap ik ook nog wel. Pathe heeft zelfs een heus deurbeleid waarbij in Den Haag men soms tassen wil inzien opzoek naar illegale flesjes cola. Maar wat verwacht je dan als je drie euro voor een flesje vraagt dat in de winkel slechts tachtig cent kost?

De openscheurende zak M&M’s
Gebeurt helaas vaker dan je zou verwachten. De zak M&M’s van Anita drie rijen achter je die iets te ongeduldig wordt opengescheurd. Ze springen alle kanten op, en omdat zalen vaak schuin naar beneden aflopen mag de rest van de zaal minutenlang meegenieten van Anita’s lompheid.

De voet in de rug
Dames, toegegeven, dit is vaak de schuld van ons mannen. En we zouden Pathe er op kunnen wijzen dat het voor mannen boven de 1.85 (een groeiende demografische groep) vaak krap zitten is. Maar in de realiteit is het gedachteloos porren en schoppen van de stoelleuning voor je gewoon een teken van lompheid.