Laat ik maar direct met de deur in huis vallen: wat een heerlijke film! Sinds ik de trailer zag stond deze Franse film al op mijn lijstje. Soms heb ik gewoon even behoefte aan een zoete “lekker niets aan de hand” film zoals Intouchables of Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain. En soms schreeuwt een trailer je dat gevoel weinig subtiel toe. Is het iets dat Fransen als geen ander begrijpen en kunnen neerzetten? Wellicht.
“I’m a teacher. I work with students, not with ministers.”
Een groep van vier verschillende individuen hoort dat ze verre familieleden zijn en krijgen de kans om het huis van een voorouder in Normandië te betreden. De gemeente wil het huis platwalsen en bebouwen, maar heeft toestemming van de familie nodig. Het huis is verwilderd en afgelegen, en de tijd lijkt te hebben stilgestaan. In deze tijdscapsule ontrafelen ze het leven van Adèle (Suzanne Lindon), een jongedame die naar Parijs trekt op zoek naar haar moeder.
Deze feelgood film springt heen en weer tussen heden en verleden. Zowel Adéle als haar verre nazaten blijken op zoek naar zichzelf en familie in een veranderende wereld. Op de achtergrond zien we de opkomst van het impressionisme, de fotografie en zelfs de filmkunst. Historische Franse figuren laten het Parijs van toen extra ademen, en de overgangen van vroeger naar nu laten zien hoe nabij het verleden soms nog is. Aardig ook om te zien hoe zowel vroeger als nu de mens worstelt met veranderingen en toenemende vluchtigheid.
Conclusie:
Ik zocht een verpozende en fijne film, en ik werd zeker niet teleurgesteld. De beelden, de kleuren, de personages zijn allemaal een warm bad waar je je als kijker lekker in kan ontspannen. Het verhaal gaat nergens diep, verrast niet en schuurt nergens. Maar moet dat altijd? Deze film kijkt heerlijk weg en spreekt je nostalgie op een fijne manier aan. Tegelijkertijd zal het Franse toerismebureau ook wel tevreden zijn. Heerlijke film.
Be the first to comment