Superman

Ik ben al een enorme Superman-fan sinds mijn vroegste kindertijd. Geïnspireerd door Christopher Reeve knoopte ik een handdoek om als cape en al liggende op de tafel deed ik alsof ik vloog. Door de jaren heen zag ik met wisselend succes verschillende regisseurs en acteurs hun eigen versie van Superman op het witte doek brengen. De laatste jaren lijken deze franchises zich sneller te resetten dan dat Superman kan vliegen. Kijken of het een verbetering is.

“I question everything and everyone. You trust everyone and think everyone you’ve ever met is, like… beautiful.”

Dit verhaal speelt zich dus af in een nieuw DC-universum van James Gunn. Een paar jaar na het begin van zijn heldendaden begint deze film… met een nederlaag voor Superman. Een geheimzinnige schurk slaat hem de halve wereld over en de meedogenloze industrieel Lex Luthor beschuldigt hem van een ernstig internationaal incident. Met de hulp van Lois Lane, Jimmy Olsen en de… Justice Gang (what’s in a name), moet Superman niet alleen de wereld redden, maar ook met zichzelf en zijn afkomst in het reine komen.

Christopher Reeve als Superman is zoals Sean Connery als James Bond. Een blauwdruk. Brandon Routh is de man die nooit een eerlijke kans kreeg, wellicht de George Lazenby van de serie. Henry Cavill was in dat opzicht voor mij een soort Daniel Craig… waar we helaas te weinig te zien van kregen. David Cornswet oogt meer als een Superboy, maar hij is energiek, positief en verder een prima casting. Hij komt alleen iets te snel wat mij betreft. Om de James Bond vergelijking door te trekken: als James Gunn doorgaat met de overkill in relativerende grappen, dan zullen deze Superman films waarschijnlijk Roger Moore achtig worden. Voor sommigen heel leuk, voor velen te melig.

James Gunn doet verder wat we van hem gewend zijn: kleurige actiescènes opvolgen met een overdosis aan relativerende humor. Dat was ooit nog verfrissend en leuk, nu begint het me steeds meer te irriteren. Het zorgt ervoor dat ik nooit helemaal in de film kom. Rachel Brosnahan en Nicholas Hoult zijn in potentie geweldig maar krijgen te weinig echt te doen. Alle emotionele spanning tussen de karakters blijft vlak door de relativerende humor twee tellen later. De politiek geladen vergelijking tussen Superman en vluchtelingen is dapper maar had van mij meer uitgediept mogen worden, net als het internationale oorlogsconflict in deze film.

Conclusie:
Deze film is prima tussendoor popcornvermaak die lekker wegkijkt, maar het typische James Gunn stijltje van overdadige humor zorgt dat het bij hap slik weg blijft. Hopelijk durft Gun op een gegeven moment de regie en schrijf touwtjes uit handen te geven zodat we een iets meer evenwichtige film met echt dramatische momenten krijgen. Ps: mensen die klagen dat deze film te woke zou zijn… grow up.