Voor de Meisjes

Meestal, als ik aangeef naar een Nederlandse film te willen gaan, kost het me moeite om mede kijkers te vinden. Of men is bang de zoveelste Johan Nijenhuis-achtige suffe romcom te zien, of men ziet er tegenop om een soort arthouse pour l’arthouse achtige film van Alex van Warmerdam voor de kiezen te krijgen. Voor het grote publiek lijkt er soms geen middenweg. Deze film viel natuurlijk enorm op bij de gouden kalveren, en met zo’n cast was ik toch wel enorm benieuwd.

“Laat nou lekker gaan, het is vakantie!”

Twee stellen met beide een dochter kochten jaren geleden kort na een eerste ontmoeting samen een vakantiehuis. Elk jaar vieren ze samen één week vakantie. Tijdens die week komen beide dochters in een pittig ongeluk terecht. Eerst zijn er wat kleine strubbelingen rond de schuldvraag, maar door een speling van het lot zal slechts één van de dochters kunnen overleven. Een onderlinge strijd tussen de koppels brengt aan het licht hoe fragiel de vriendschap eigenlijk altijd al was.

Ik zie Thekla Reuten al tijden als de beste actrice van Nederland, en hier laat ze zien waarom. Haar personage maakt bewust en onbewust villeine en harde opmerkingen, en doet dat met een uitgestreken gezicht. Ze is in deze film de meesteres van de micro-agressie, maar switch ook zo naar het hardere werk. Toch is ze geen ééndimensionale trut, maar een moeder van vlees en bloed. We kennen allemaal wel zo’n type die je er in een vriendengroep gratis bij krijgt. Daar zit echtgenoot Danny (Fedja van Huêt) maar mooi mee opgescheept denk je dan. Maar ook hij blijkt tijdens de film zijn zwakheden en minpunten te hebben. Niemand is in deze film 100% goed, onschuldig, fout of achterbaks. Vaak snap je de acties van de karakters wel, maar zijn ze toch tenenkrommend.

Het scenario van regisseur Mike van Diem is genadeloos voor alle personages. Elke keer voert hij de druk weer een beetje op en creëert hij een nieuwe hachelijke of potentieel gênante situatie waar zijn karakters niet in staat zijn om weerstand aan te bieden. Beide gezinnen staan onder enorme druk omdat het leven van hun dochter door de vingers lijkt te glippen, en daarom verliezen ze allemaal alle decorum. Je vraagt je als kijker uit hoe Mike van Diem hier nog een einde aan gaat draaien, maar hij flikt het hem. En ook dat einde is niet een laffe uitweg.

Conclusie:
Ik beoordeel niet vaak een Nederlandse film zo hoog, maar deze hield me dan ook compleet in zijn greep. Deze film van Mike van Diem klinkt emotioneel loodzwaar, maar hij weet er ook de nodige luchtigheid en zwarte humor in te pompen. Een script schrijven waarin drama en humor elkaar zo complementeren is heel knap. De acteurs tillen de rest naar een hoger niveau. Sommige plotontwikkelingen worden soms al scenes van te voren aangekondigd door een subtiele blik. De film is genadeloos, meermaals zat ik te kijken met een gevoel van… “zeg of doe dit nou niet”… en dan gebeurde het toch. Alle personages hebben laakbare maar ook menselijke kanten, waardoor het nooit een zwart-wit film wordt. Één van de beste films die ik dit jaar zag.