Tijdens mijn studententijd doken de films Hard Eight en Boogie Nights op, en veroverde Paul Thomas Anderson in het spoor van Quentin Tarantino een stukje van de alternatieve filmwereld. Veel medestudenten waren weg van zijn films vol unieke personages en kanten van de maatschappij waar wij ons niet altijd in begeven. Ik had zelf een haat-liefde verhouding met zijn films, soms was ik dol enthousiast, en soms verveelde ik me stierlijk.
“You know, I don’t remember that part. Let’s not nitpick over the passwords.”
DiCaprio is “Bob”, een voormalig revolutionair en stoner die na de arrestatie van zijn medestrijder en geliefde (Teyana Taylor) was ondergedoken en zijn dochter Willa (Chase Infiniti) alleen grootbracht. Zijn geliefde had een seksuele power struggle met militair Lockjaw (Sean Penn), en die kan dus ook de vader zijn. Lockjaw wil toetreden tot een prestigieuze white supremacy groep, en wil geen losse eindjes achter laten.
Wat doe je als je tijdens het kijken naar wat veel recensenten de beste film van het jaar vinden (sommigen claimen zelfs de beste film ooit) last hebt om er echt lekker in te komen? Dan kan je denken: beetje overschatte film. Je kan de schuld leggen bij het feit dat Leo’s benadering van zijn personage je uit de film haalt, of je erkent dat films van Paul Thomas Andersom voor jou altijd al een beetje hit and miss waren. De hele vibe in zijn films werkt niet altijd voor me. Kort en goed, het ligt voor een groot deel aan mijn persoonlijke smaak.
Iedereen in deze film acteert op zijn manier, en sommige karakters lijken niet in dezelfde film te passen. Met name de seks obsessie van Lockjaw voelt karikaturaal aan. Het is voor mij een typetje, geen karakter. DiCaprio zet zijn personage neer als een gedreven maar ook klungelige stoner en maakt er ook al een typetje van, maar voor mij geen functionerend mens. Willa wordt door Chase Infiniti weer redelijk straight neergezet, en lijkt niet in dezelfde film te zitten. Men noemt deze film een black comedy action thriller, maar vooral het thriller gedeelte werkt voor mij geen moment, omdat het vloekt met het comedy deel.
Conclusie:
De thema’s die de film raakt, vluchtelingen, rassenstrijd, burgers tegen fascistisch Ice-achtige organisatie, afwijzen van verantwoordelijkheid, gender issues, geschiedkundige ontkenning, onderdrukte seksualiteit… het zijn allemaal relevant hedendaagse onderwerpen. Dat zorgt ervoor dat er genoeg is om over na te praten. Maar omdat ik weinig voel bij de karakters gaat het voor mij niet leven. Er zitten zeker interessante momenten en mooie shots in de film, maar voor mij is het niet meer dan een voldoende. Ben je een PT Andersom fan, dan is dit vast jouw film. Ik vond het allemaal te rommelig.
Be the first to comment