De gelijknamige musical is destijds aan me voorbij gegaan, en ook de eerste film heb ik eerst laten lopen. Maar zoveel mensen waren zo enthousiast dat ik deze voor aanvang van mijn bioscoopbezoekje ook maar even heb gezien. Een vrolijke en kleurige prequel op het verhaal van The Wizard of Oz waarin goed en kwaad van nuance worden voorzien… en waar ik eigenlijk niet op zat te wachten.
“They need someone to be wicked–so that you can be good!”
Nadat Elphaba (Cynthia Erivo) het totalitaire regime van de Tovenaar in Oz heeft uitgedaagd, worstelt ze met haar identiteit als de “Boze Heks van het Westen”. Ondertussen heeft de Tovenaar Glinda (Ariana Grande) de titel “Glinda de Goede” gegeven en haar neergezet als beschermvrouwe en tegenstander van Elphaba. De twee heksen moeten beslissingen nemen die niet alleen het eigen lot, maar ook de lotsbestemming van anderen zal bepalen voor het verhaal van Wicked, en uiteindelijk het verhaal van de Tovernaar van Oz.
Wat is er mis met een ouderwetse vertelling over goed en kwaad. De laatste twintig jaar is het een soort gimmick geworden om de kwade kant van oude bekende verhalen van achtergrond en beweegredenen te voorzien. Kennelijk vinden we dat interessant, of het nu om de Sith in Star Wars gaat, of de boze elf in de schone slaapster. Als kind keek ik graag naar de Wizard of Oz, maar maakte me nooit druk om de beweegredenen van de Wicked witch of the West. Het was voor mij genoeg om te weten dat ze slecht was. Filmmakers denken tegenwoordig dat een zwart-wit invulling van goed en kwaad niet meer kan, maar wees eerlijk, heeft het de Star Wars series (en films) echt beter gemaakt door ze van hun kinderlijk simpele lichte en duistere kant te ontdoen? Ook Wicked is een film die zich vastgrijpt aan een oude klassieker, maar daarmee die klassieker eerder ondergraaft dan rijker maakt.
De Musical was eens stuk korter dan deze twee films samen, en dat helpt ook niet voor de kwaliteit. De liedjes in dit deel zijn duidelijk minder, en het aloude adagium “overdaad schaadt” is maar weer eens bewezen. Jammer, want de regisseur heeft de liedjes wel nodig als kapstok voor het geheel. Het belangrijkste punt van deze film, en het effect daarvan op de gevoelens tussen de twee hoofdrolspelers wordt onnodig dik uitgesmeerd. Subtiliteit is in spel en script ver te zoeken.
Conclusie:
Mijn problemen met dit tweede deel zitten hem in drie dingen. 1) één film was meer dan voldoende geweest, en had waarschijnlijk een betere kijkervaring opgeleverd. De opdeling in twee delen van Wicked is geen artistieke, maar een zwaar commerciële keuze. 2) de liedjes zijn een stuk minder dan in het eerste deel. 3) de geforceerde manier waarop men de originele Oz film deel van het geheel probeert te laten zijn. Hield je van de eerste Wicked film, dan kom je nu ook aan je trekken. Maar ik behoorde niet tot de liefhebbers.
Be the first to comment