Muziek biopics zijn er de laatste jaren genoeg, en het is lastig om nog een interessante invalshoek of originele aanpak te verzinnen. Rocket Man vertelde het verhaal van Elton John in een mooie extravagante musicalstijl. Bohemian Rhapsody koos voor een rechttoe recht aan aanpak met veel muziek (en flink gladstrijken van de geschiedenis). Bruce Springsteen is een groot Amerikaans cultureel fenomeen. Hoe gaat Scott Cooper (Crazy Heart) hier een nieuwe draai aangeven?
“These new songs, they’re the only thing making sense to me right now.”
Deze Springsteen (Jeremy Allen White) biopic concentreert zich op een vormend moment in de carrière van The Boss. Na zijn prachtplaat the River en de bijbehorende succesvolle tour verwacht iedereen een nog succesvollere follow up. Springsteen worstelt echter met demonen uit het verleden en het succes, en zijn gemoedstoestand levert een totaal andere plaat op: het akoestische en donkere Nebraska. Hij ontmoet de lieve serveerster en jonge moeder Faye Romano (Odessa Young) met wie hij voorzichtig iets lijkt te beginnen. Maar is er in zijn leven wel plaats voor meer dan muziek?
Deze periode laat ons twee kanten van Springsteen zien: de succesvolle stadionrocker en de onzekere verteller van donkere verhalen. Springsteen is de laatste jaren steeds uitgesprokener geworden over het worstelen met zijn depressies, en in dat opzicht zal het luisteren naar deze plaat, maar ook het zien van deze film voor velen herkenning en erkenning zijn. Jeremy Allen White zet de twijfelende, zoekende en beschadigde Springsteen neer als een man die wel dingen wil van het leven, maar bang is daar vorm aan te geven.
Conclusie:
Jammer genoeg vertrouwt de regisseur zijn publiek niet altijd en probeert met achtergrondmuziek of net een stukje dialoog te veel ons uit te leggen wat we moeten voelen. Dat zorgt ervoor dat ik de film net een tandje lager beoordeel. Maar de tijdsgeest, de muziek en het acteerwerk maken een hoop goed. Maar aangezien deze film over drie van mijn favoriete muziekalbums gaat ben ik ook behoorlijk bevooroordeeld. Mijn zoon van 7 kon niet slapen en keek een half uurtje mee. Hij herkende de muziek meteen. Fijn om te zien dat zijn muzikale opvoeding goed verloopt.
Be the first to comment