Back to the 90’s: The 13th Warrior (1999)

Veel mensen zeken destijds deze film met Antonio Banderas af, maar ik heb er een zwak voor. De film is gebaseerd op “Eaters of the Dead” van Michael Crichton, en een bewerking van de Beowulf sage. Crichton verbond het Beowulf verhaal met de geschriften van de historische figuur Ahmad ibn Fadlan, en gaf het verhaal zo het gevoel van historische authenticiteit. Ik heb het niet graag over zaken als “guilty pleasure” omdat ik me zelden guilty voel over films. Maar ondanks de overwegend negatieve recensies van destijds vond ik dit dus een toffe film.

“The All-Father wove the skein of your life a long time ago. Go and hide in a hole if you wish, but you won’t live one instant longer. Your fate is fixed. Fear profits a man nothing.”

Ahmed Ibn Fahdlan (Antonio Banderas), een verbannen moslimgezant, sluit zich als dertiende krijger aan bij een groep uitverkoren Vikingen en hun queeste. Terwijl Ibn en zijn volk intelligent en welgemanierd zijn, komen de Vikingen op hem over als een luidruchtig en soms onaangenaam volk. Na verloop van tijd ontwikkelt hij echter begrip en respect voor de Vikingkrijgers en wordt hij door hun leider, Buliwyf (Vadimir Kulich), geaccepteerd als één van hen. De groep keert terug naar hun thuisland na angstwekkende berichten over een enorme groep bloeddorstige indringers die via nachtelijke raids moorden, plunderen en roven.

Regisseur John McTiernan had met Predator, The Hunt For Red October en Die Hard genre klassiekers geleverd, maar deze film was commercieel gezien een flop. De beroemde acteur Omar Sharif schaamde zich voor zijn bijrolletje, en schrijver Crichton was zo ontevreden dat hij op de regisseursstoel plaats nam voor een recut. Beide regie versies van de film verschilden naar verluid weinig van elkaar. Zelf vond ik alle kritiek overdreven. De film heeft dat typische 90s actiefilm/avontuur sfeertje dat we ook kennen van films als The Mummy en Zorro. De personages worden voldoende uitgewerkt, en met name de opmaat naar het grote eindgevecht is memorabel.

Conclusie:
De kritieken waren destijds niet mals, maar er valt genoeg te genieten. De aankleding van de film is fantastisch, de landschappen zijn soms indrukwekkend en beklemmend tegelijk. De viking gebruiken geven een mooie sfeer aan de film, en hier en daar is er die bekende 90s actiefilm humor. Met 100 minuten duurt de film ook nog eens niet overdreven lang. Ik kan eigenlijk niet anders stellen dan dat ik dit gewoon een solide actiefilm vind.

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*