Na de zoveelste “getormenteerde detective” serie waren mijn vriendin en ik even aan iets anders toe. Ik had de Reacher films met Tom Cruise destijds gezien, en ik weet daardoor de de Jack Reacher in de boeken een grote kerel is. De casting van de kleine Cruise was destijds dan ook een heikel punt. Met kleerkast Alan Ritchson in de hoofdrol is dat geen probleem meer.
“For the record, I’m not a vagrant, I’m a hobo.”
Reacher is een gedecoreerde ex-militair van een speciale onderzoeksunit. Hij heeft een groot rechtvaardigheidsgevoel en zwerft door Amerika terwijl problemen hem altijd lijken te vinden. Elk seizoen is een nieuwe zaak waarbij Reacher betrokken raakt, vaak dus ook met een bijna compleet nieuwe cast. Dat is wel verfrissend. In het eerste seizoen komt hij terecht in een “small town USA” achtig dorpje, en raakt direct betrokken bij een voor die streek zeldzame moordzaak. Al snel neemt de zaak voor Reacher een zeer persoonlijke wending. In seizoen twee neemt een geheimzinnige organisatie zijn oude legerkameraden op de korrel. En in seizoen drie gaat hij undercover bij een smokkellaarsorganisatie in de hoop een verdwenen meisje terug te te vinden.
Dat Reacher een slimme one-man A-Team is maakt men overdadig duidelijk. Hij beukt tegenstanders zonder al te veel problemen tegen de vlakte, en kijkt niet op een dode meer of minder. Zijn gedrag doet me soms een beetje vermoeden dat hij wellicht in het autismespectrum zit, sociale interacties zijn niet zijn sterkste punt. Soms ligt zijn geweldig zijn er wel erg dik bovenop, en er is altijd wel een dame waarmee hij samenwerkt die als een blok valt voor zijn gespierde lichaam en ruwe bolster. Kijk je daar doorheen, dan is dit een vermakelijke bottenkraker van een serie, met name seizoen 1. In het tweede seizoen is er een opvallende drop in de kwaliteit van de geschreven dialogen, die is op sommige momenten echt te slecht. De vermakelijke actie redt de boel. In seizoen 3 komt men weer in de buurt van het kwalitatief prima eerste seizoen.
Conclusie:
Ik heb niet vaak één recensie over drie seizoenen gedaan, dus, geef ik de serie toch per seizoen een beoordeling.
Seizoen 1: zet de serie goed neer, mooie small town USA setting, en prima bijrollen.
Seizoen 2: ook prima bijrollen, maar te veel houterige dialogen met als enige functie plotdump.
Seizoen 3: eindelijk ontmoet Reacher een bad guy die hem fysiek meer dan de baas kan, en dat is heel vermakelijk. Maar het subplotje waarin hij ineens iets krijgt met zijn vrouwelijke collega voelt geforceerd aan.
Be the first to comment